Een wonder in mijzelf…
Door Marianne van den Dungen


Wanneer ik ’s ochtends wakker word heeft de hele nacht mijn hart geklopt en zuurstofrijk bloed gepompt naar alle cellen. Mijn spijsvertering is rustig doorgegaan, mijn lever en nieren hebben hun zuivering voortgezet terwijl de blaasmeridiaan in rust bleef tot het ontwaken zodat ik wakker naar het toilet kan gaan. Zoveel processen die het lichaam uitvoert zonder dat ik hierover na hoef te denken. Is dat geen wonder?

Om dol van te worden
Terwijl ik me nog even omdraai voordat ik opsta maakt de aarde zijn vierentwintig uurs ronde af die bij de evenaar ongeveer met 1670 kilometer per uur beweegt en dat terwijl ik al wagenziek word wanneer een bestuurder een onverwachte beweging maakt.
En dat is nog niet alles, want in 365,25 dagen maakt deze planeet een ellipsvormige baan om de zon met een snelheid van 107.200 kilometer per uur. Bovendien beweegt ons zonnestelsel rond het centrum van de Melkweg met een snelheid van 800.000 kilometer per uur, dat rondje duurt 225 miljoen jaar. Onze Melkweg beweegt als geheel zich richting het naastgelegen stelsel, Andromeda, met een geschatte 470.000 kilometer per uur. Tijdens deze supersnelle hemelse bewegingen bewandel ik de aarde met mijn voeten plat op de grond zonder rond te tollen of om te vallen.
Is het geen wonder?

Een kleine en grote ademhaling
Mijn adem beweegt zich ongeveer 18 keer per minuut in en uit. Dat betekent 1080 ademhalingen per uur en 2160 ademhalingen per twee uur. Dat komt overeen met de 2160 jaar die de aarde nodig heeft om zich door één dierenriemteken te bewegen.
Mijn adem per etmaal is 1080 x 24 =25.920 ademhalingen. Dat getal komt exact overeen met wat wij een Platoons jaar noemen, een tocht van de aarde door 12 dierenriemtekens duurt 12 x 2160 = 25.920 jaar. Zo zijn wij mensen in de stof verbonden met de beweging die we afleggen door het universum. Wij ademen mee met de grote ademhaling van de kosmos.


 
Jijzelf bent het die dit universum doordringt en dit universum bestaat in jou.
Werkelijk, jij bent van nature puur bewustzijn.
Wees niet zo kleingelovig.

Astravakra Gita 16

Het gaat nog veel verder want natuurlijk beweegt het gehele universum zich volgens bepaalde wetmatigheden. Als we de baan van de zon nemen (de gele baan in het plaatje) en daar de cirkels van de planeten omheen tekenen krijgen we een voortbewegend spiralend geheel te zien.
 

 
De zon heeft de aarde en de andere planeten vastgebonden door aantrekkingskracht
en beweegt hen om zich heen alsof een longeerder
met touwen vastgebonden paarden om hem heen beweegt.

Ṛig Veda: 10.149.1 (1500 vChr.)

Spiralen zijn de basisstructuur van het leven. In de mens zijn spieren en botten spiraalvormig opgebouwd, dat geeft een aanmerkelijk grotere sterkte dan rechte vormen. Voorbeelden van spiralen zijn: schelpvormen, zonnebloempitten in het hart van de bloem, varenknoppen, boomstammen en takken, water in de afvoer, orkanen, melkwegstelsels en nog veel meer.

Planeten, een perfecte dans
Toen ik jaren geleden ‘A LITTLE BOOK OF COINCIDENCE’[i] in handen kreeg werd opnieuw een stukje van het wonder dat universum heet aan mij geopenbaard. Daarin wordt o.a. de beweging van de planeten beschreven en uitgetekend. In het hoofdstuk ‘De perfecte schoonheid van Venus’ wordt een afbeelding getoond van de beweging van venus ten opzichte van de aarde. Venus draait heel langzaam om haar as, een rotatie van venus duurt 225 aardse dagen. In 8 jaar komt venus 5 maal met dezelfde kant van haar oppervlak richting de aarde, dat heet de kus van venus. Wanneer je de beweging van venus ten opzichte van de aarde uittekent zie je dit:



Is dat niet van een ongekende schoonheid? Zo hebben alle planeten hun patronen en ook klanken die overeenkomen met de toonladder, de harmonie der sferen, zoals in het boekje beschreven. Dit leren we niet op school, ik vond het een openbaring en een groot wonder.

Lichtend DNA
In mijn cellen bevindt zich DNA, laddervormige spiralende ketens en in die helix ligt informatie opgeslagen in de nucleïnezuren. In iedere cel van mijn lichaam bevindt zich ongeveer 2 meter tot een kluwen opgerold DNA. Alle cellen in het lichaam meegerekend heb ik naar schatting 140 miljoen kilometer DNA dat bij elkaar ongeveer een pond weegt.
In de ‘University Herald Reporter’[ii] verscheen in 2017 een artikel over DNA met wonderlijke conclusies. Men beschrijft daarin hoe DNA reageert op menselijke emotie. Als iemand ergens positief op reageert, ontspant het DNA zich en wordt ruimer, een negatieve, angstige reactie doet het DNA ineenkrimpen en samenballen. Hierna werden onderzoekers benieuwd naar de afstand waarop DNA nog zou reageren dus namen ze wat DNA (uit witte bloedcellen) van een persoon, stopten het in een afgesloten vat en opnieuw reageerde het DNA gelijktijdig met de persoon op emoties. Het vat werd meegenomen naar een plaats 50 mijl verderop en wat schetst de verbazing, de reactie treedt nog altijd gelijktijdig op met de emotie van de persoon. Als dit al geen wonder is…
Maar er is nog meer. Wetenschappers plaatsten DNA in een vacuümvat wat gevuld was met lichtfotonen. De lichtdeeltjes stopten hun door elkaar schietende gedrag en volgden de vorm van het DNA in hun beweging. Zelfs toen het DNA verwijderd werd uit het vacuümvat bleven de deeltjes deze vorm aanhouden. Deze proeven tonen aan dat gevoelens, emoties, zich manifesteren in de materiele wereld. Wanneer DNA door vriendschap, liefde en positiviteit ruimer wordt, heeft dat zijn weerslag op alle cellen van het lichaam, zijn we gezonder en dat stralen we uit, terwijl angst en negativiteit alles ineen doet krimpen, stress en ziekte veroorzaakt.



From Russia with love, Peter Gariaev
Het was Dr. Peter Petrovich Gariaev[iii] (microbioloog 1949-2020) die in zijn onderzoek naar DNA in 1985, ontdekte dat DNA op sponsachtige wijze lichtfotonen uit de omgeving aantrekt en opslaat in zijn spiraalvorm. In het algemeen is onbekend of- en hoe je licht kunt opslaan, maar DNA doet dat dus wel. Je kunt je voorstellen dat door stress samengetrokken DNA veel minder licht kan bevatten dan door goede gevoelens geopend DNA. Nog wonderlijker was het toen Gariaev na beëindiging van het experiment, waarbij het DNA evenals het vat waarin het experiment had plaatsgevonden verwijderd waren, zich op de plaats van het experiment het DNA als holografische lichtvorm aanwezig bleef. Gariaev aanschouwde dit wonder en noemde dit ‘het fantoomeffect’. Dit wordt beschreven in het boek ‘The source field investigations’[iv].
Wat het ook was dat dit licht liet voortbestaan, het had het stoffelijke DNA niet nodig, het was iets anders, iets onzichtbaars, en blijkt een energetisch duplicaat van het DNA te zijn met exact dezelfde vorm. Wellicht is het opslaan van licht wel de belangrijkste functie van DNA.
Het wordt nog wonderlijker want Gariaev besloot de lichtvorm met extreem koude, vloeibare stikstof uiteen te blazen om de vorm teniet te doen. Wat schetst echter zijn verbazing, de holografische lichtvorm keert in zijn geheel terug na 5 tot 8 minuten. Uiteindelijk blies hij de lichtvorm keer op keer uiteen met stikstof maar de lichtvorm keerde terug en bleef tot 30 dagen microscopisch waarneembaar aanwezig. Pas na een maand was het geheel verdwenen. Hebt u ooit iets gehoord over dit wonder?
Conventionele wetenschap heeft hiervoor nog geen enkele verklaring.
Dus op microbiologisch niveau hebben wij allemaal een uit lichtfotonen bestaand energetisch dubbel. Wanneer je nu in je stoel dit artikel zit te lezen en opstaat voor een wandeling is de lichtenergie nog ongeveer 30 dagen op die plaats aanwezig, zo laten wij overal energetische sporen achter.

Een andere wetenschapper, professor Frits Albert Popp[v] heeft bewezen dat alle levende cellen licht afgeven. Elk organisme en dus ook het menselijk lichaam neemt licht op, slaat het op en geeft het langzaam af. Popp noemde deze lichtdeeltjes of -golven biofotonen en toonde dit aan als een communicatiemiddel tussen cellen en alle levende organismen.

We weten nu dat de mens in essentie een lichtwezen is.
Frits Albert Popp

Zelf wonderen creëren
Het was Bruce Lipton[vi] (celbioloog) die onderstaande beschreef in zijn boek ‘De biologie van de overtuiging, hoe je gedachten je leven bepalen’. Ons wordt steeds voorgespiegeld dat we zijn wat in ons DNA aanwezig is en bepaald wordt door erfelijkheid waar je niets aan kunt veranderen. Niets is minder waar. Bruce Lipton zegt: ‘Waarneming is een wereldbeeld gevormd door geloofsovertuigingen. Overtuigingen ‘besturen’ de waarneming. Herschrijf je overtuigingen en je herschrijft je genen en je gedrag… Ik ben vrij in hoe ik reageer op de wereld, wanneer ik anders kijk naar de wereld dan wijzigt mijn genetische patroon. Wij zijn geen slachtoffers van onze genen, we zijn er meester over’.
Dus… de menselijke geest is veel sterker dan genetische informatie en kan ons boven genetische belasting uit laten groeien. Er zijn dus wonderen waar we zelf aan kunnen werken.

Oogjes
Francis Hitchins beschrijft in zijn boek ‘The neck of the giraffe, where Darwin went wrong’ een fruitvliegjes experiment waarin wetenschappers door verhitting versnelde mutaties teweeg willen brengen. Maar de fruitvliegjes weigerden iets anders te worden dan fruitvliegjes.

 Fruitvliegje

Toen Hitchins zelf de genetische codes voor de opbouw van ogen wegnam uit een ouderpaar, keerde binnen 5 generaties de ogen gewoon terug in de vliegjes. Er zit dus een reparatiesysteem in ieder levend wezen dat niets met genen te maken heeft.

Sta op! Ontwaak!
Eigen je je gaven toe en kom tot inzicht!

Katha Upanishad 1: 3,14

Dr. Glen Rein deed op zijn beurt onderzoek naar beïnvloeding van DNA van buitenaf. Mensen werden uitgenodigd met hun gedachten DNA positief en helend te veranderen, dat lukte bij 2 tot 10%. De zendende mensen met de meest coherente hersengolven waren hier het krachtigst in. Afstand speelde geen rol, het lukte zelfs wanneer gedachten van duizenden kilometers ver gezonden werden. Volgens Rein is de belangrijkste energie die DNA beïnvloed de liefde. Een focus vanuit het hart geeft het beste resultaat. Hij nam later een baan aan bij het HeartMath Research Centre[vii].

Is het geen wonder hoe het klopt?
Wist u dat ongeveer 60 procent van de cellen van het hart zenuwcellen zijn die van hetzelfde type zijn als hersencellen en daar een directe verbinding mee hebben? Er heeft een rechtstreekse, uitgebreide informatie-uitwisseling plaats tussen hart en hersenen. Het hart produceert eigen neurotransmitters en heeft zenuwknopen en dendrieten. Het hart heeft een zelfstandig geheugen waarin het herinneringen opslaat over specifieke en intense emotionele ervaringen. Bij onderzoek naar het informatiesysteem van het lichaam blijkt dat een groot deel van de ervaringen eerst via het hart gaan voordat ze naar de hersenen doorstromen.



In het boek ‘Het hart als zintuig’[viii] wordt dit en veel meer uitgebreid beschreven. Zoals hoe de eerste hartcellen in een embryo, al vanaf week 8 wanneer het 1 centimeter groot is, uit zichzelf gaan pulseren. Bepaalde cellen in het hart, de z.g. pacemakercellen organiseren zich en gaan in hetzelfde ritme samenwerkend als éénheid kloppen, de harmonie van het hartritme is ontstaan.
En zo krijgen we in de wereld goedhartige, ruimhartige mensen, met een vriendelijk hart, steken we elkaar een hart onder de riem, lachen we hartelijk, luisteren we naar ons hart en volgen we het hart door ernaar te handelen, want…

Dit, mijn Zelf binnen in het hart, is kleiner dan een rijstkorrel of gerstkorrel,
kleiner nog dan een mosterdzaadje of de kern daarvan.
Dit, mijn Zelf binnen in het hart, is groter dan de aarde,
groter dan de hemel, groter dan alle werelden.

Chāndogya Upanishad 3:14.3

En zo buig ik dankbaar voor de reis die ik in het leven maak, die zich aanvankelijk onderdompelt in de buitenwereld maar als een steeds kleiner wordende spiraal een reis naar binnen wordt.
Steeds minder afhankelijk van de door angst en macht geregeerde buitenwereld richt ik me vol vertrouwen op de lichtende kern in mijzelf.



Marianne van den Dungen
Dit artikel verscheen in Bres 327 april 2021


[i] John Martineau ‘A little book of coincidence’, Wooden Books 2001
[ii] universityherald.com/articles/73837/20170425/studies-prove-how-human-emotions-shape-physical-reality.htm
[iii] https://www.youtube.com/watch?v=4iNP-cljvUo
[iv] Veel hierover is te lezen in David Wilcock, ‘The scource field investigations’,Dutton 2011
[v] https://www.biontologyarizona.com/dr-fritz-albert-popp/
[vi] www.brucelipton.com
[vii] https://www.aipro.info/drive/File/224.pdf
[viii] Stephen Harrod Buhner, ‘Het hart als zintuig’, Ankh Hermes 2004
 

*********​​​​​​​***​​​​​​​***​​​​​​​***​​​​​​​***​​​​​​​***​​​​​​​***​​​​​​​***​​​​​​​***​​​​​​​
 
Velen kennen Marianne van den Dungen als de webmaster van onze website. Zij doet al jaren schitterend werk daarvoor. Tevens illustreerde ze o.a. vele boeken van mijn hand. Ze schrijft echter ook regelmatig op verzoek van Bres heel bijzondere artikelen, waarin vooral de spirituele dimensie centraal staat. 
Deze keer publiceren we van haar ‘Hovenier van de innerlijke tuin’. Mogelijk zult u in de toekomst meer artikelen of bijdragen van haar hand aantreffen. Al langere tijd draagt ze ook bij aan de spirituele teksten die op deze site verschijnen en als geestelijke spijs dienen voor de ziel. 
Marcel Messing


Hovenier van de innerlijke tuin

 
Het kleine zaadje wist dat om te groeien,
het in modderige grond terecht moest komen,
bedekt door een donkere laag, worstelend … 
om het licht te vinden
.

Op zoek naar een moment van rust en stilte is de natuur een uitgelezen plaats om te verblijven. Luisteren naar de wind in de bomen, het ritselen van bladeren, bijengezoem en vogelzang van gevederde bezoekertjes. De geur opsnuiven van bloemen en planten en genieten van gouden spikkels zonlicht schitterend op het water. 
De natuur spreekt een eigen taal in de feestelijke uitbarsting van kleuren en geuren in de lente, het overdadige groen van de zomer, de vruchten en gouden kleuren van de herfst en de grijze stilte van de winter. Groei en verval gaan hier altijd samen, afgevallen takken en oud blad rotten op de bodem terwijl de kruinen van bomen barsten van de knoppen. De natuur kent geen haast, alles groeit en bloeit op eigen tijd en uur, zich aanpassend aan jaargetijden, regen, zon, en alle andere omstandigheden.  
 
 De reusachtige beuk van vandaag
was gisteren nog een beukennootje dat niet van wijken wist.


In tuinen echter creëren wij als mensen een beeld waarin de natuur weerspiegeld is maar met door ons gemaakte keuzes. We planten boompjes, struiken en bloemen, zaaien zaden, leggen stenen en plaatsen een waterelement. Waar de natuur vrij zijn gang gaat heeft een tuin behoefte aan zorg en aandacht. We maken hierbij gebruik van, zoals Eric Maisel het beschrijft: ‘De drie creatieve elementen van het leven: liefde, kennis en handelen. Deze elementen komen voort uit het hart, geest en handen. Volgens de zen traditie is de volgende stap voor het creëren van een prachtige tuin vertrouwen, inzicht en moed’. Met deze ingrediënten gaan we aan de slag rondom het huis maar dit proces weerspiegelt zich ook in ons innerlijk waar we werken om onze geestelijke tuin tot groei en bloei te brengen. 
De eerste fase in het creëren van een innerlijke tuin begint met een vraag. Wanneer er een vraag gesteld wordt kan het zoeken naar antwoorden en inzicht werkelijk beginnen. De kernvraag is: ‘Waarom is het leven zoals het is en hoe kan ik ermee omgaan?’ Deze zoektocht wordt het basisplan voor onze zielentuin. Wij zijn de hovenier die zaait en plant, behoedt, liefdevol verzorgt, schoonmaakt en het oude composteert tot bodemmateriaal voor nieuwe groei. De innerlijke- of zielentuin gaat groeien en bloeien wanneer we onszelf oefenen in zinvol en ethisch leven en onze gedachtewereld opschonen zodat geestelijke groei kan plaatsvinden.
 
Wonderen groeien waar je zelf zaden zaait.
 Rumi


Hoe gaan we het aanpakken? Een kaal stukje grond wordt de bodem waarin we gaan spitten, zaaien en planten. Het spitten komt eerst want we moeten inzicht krijgen in wat er al is en dat moet aan de open lucht gebracht worden, omgekeerd en bekeken. We zijn immers het product van gebeurtenissen uit het verleden die zich voortzetten in het nu. Zonder dat inzicht kan er geen verandering plaats vinden. 
Om onszelf innerlijk gereed te maken voor groei en bloei is het ook raadzaam de kale bodem te bemesten. Daarvoor is het noodzakelijk onze persoonlijke geschiedenis eens op de composthoop te gooien. Misschien gaat het schimmelen en broeien, zo kan dat gaan als we het verleden onder de loep nemen. Het verleden mag immers geen hangmat worden om in te blijven liggen maar moet doorwerkt worden, anders nodigt het uit tot zelfmedelijden. Zo’n tuin willen we niet. Zelfonderzoek vereist een fikse dosis moed maar geeft ook kracht. Dit proces vraagt om vertrouwen en hulp komt vaak uit een onverwachte hoek. Zoals in de stoffelijke composthoop piertjes en andere kleine diertjes te hulp schieten en oude rommel omzetten tot vruchtbare aarde voor een nieuw begin zullen wij ook steun ondervinden, bijvoorbeeld in een bijzondere ontmoeting of een wonderlijk gesprek.
 
De zoektocht naar inzicht
komt voort uit de fluisteringen van de ziel.


 In de tweede fase hebben we behoefte aan oriëntatie en verzamelen we informatie. We mogen dankbaar zijn voor de leraren op ons pad, of het nu mensen zijn, boeken die als richtingaanwijzer dienen of omstandigheden in ons leven die ons ertoe aanzetten het leven te onderzoeken en waardevolle veranderingen aan te brengen. Het werk in de tuin vraagt om regelmatig stil te staan en te kijken. Momenten van bezinning zodat we als waarnemer gaan voelen waar het stukje land geschikt voor is en om vraagt. 
Wat zien we graag in onze tuin? We hebben een scala aan mogelijkheden. We gaan in eerste instantie uit van onze voor- en afkeuren, sommige mogelijkheden spreken direct aan en andere verwerpen we. Hoe komt dat? Laten we eens op zoek gaan naar het ontstaan van onze innerlijke voor- en afkeuren die bepalend zijn voor de beslissingen die we nemen. 
Wat we op dít moment zijn in het leven is gevormd door opvoeding, familieomstandigheden, maatschappij, scholing en cultuur. Dat alles maakte ons tot een vat vol opinies. Dit vinden we goed en dat niet. We hebben meningen over mensen, over hoe het allemaal zou moeten en wie daar verantwoordelijk voor is. Het leven lijkt wel een zoektocht naar de bevestiging van onze persoonlijke, cultuurgebonden waarheid terwijl die enkel bestaat uit aangeleerde opvattingen en oordelen. Het is zaak helder en open waar te nemen wanneer we onze bestaande ideeën onder de loep nemen. Wanneer we vervolgens ons oordeel over anderen en gebeurtenissen los durven laten, kunnen we anders gaan kijken en handelen. Oordelen zetten zich immers vast in overtuigingen. Overtuigingen kunnen een leven lang meegaan terwijl de situatie inmiddels anders is en wij mee hadden kunnen helpen aan wezenlijke verandering door los te komen van oude, vastgeroeste ideeën. 
 
Het verschil tussen een bloem en onkruid is slechts een mening.


Zelden kijken we naar de oorzaak. Hoe zijn we een vat vol meningen geworden? 
We leven in een grote afleidingsmanoeuvre, die trekt ons naar de buitenkant en leidt ons door een wereld vol verlangens, gelijkend op een warenhuis vol spullen, veelal onnodig en te veel. De auto en de plasmatelevisie brengen geen wijsheid zoals sexy ondergoed geen liefde brengt en de vakantie naar Verweggistan na een week alweer uit de herinnering is weggedreven. De nieuwe bank brengt geen rust in je geest en het culinaire hoogstandje met drie sterren leidt niet tot verruiming van bewustzijn. Deze wereld werkt op ons in als een soort van collectieve betovering en het is aan ons die te doorzien en onze innerlijke tuin niet te vullen met klatergoud en bakstenen maar met inzicht, wijsheid en mededogen.
 
De bloem verwelkt, zelfs wanneer we haar liefhebben.
Onkruid groeit ook wanneer we er een hekel aan hebben.


In de derde fase gaan we zaaien en planten. In onze zielentuin planten we bomen voor kracht, goed geworteld en toch meebewegend met de stormen van het leven. We planten bloemen die, als ze tot bloei komen, een geur van inzicht verspreiden. We leggen een watertje aan omdat het ons uitnodigt diep te kijken. We leggen stenen voor het schijnbaar onveranderlijke en we laten hier en daar on-kruid opkomen als versierende verrassing. Ons lapje grond nodigt namelijk ook zelf uit wat er kan en mag groeien, dus verschijnen er als verrassing paardenbloemen, hondsdraf, weegbree en madeliefjes, de onverwachte gasten die onze gezondheid kunnen ondersteunen.

Als hovenier verzorgen we onze innerlijke tuin met liefde en aandacht. We proberen nieuwe verworvenheden, alsof het planten zijn, in hun groei te bevorderen. Maar een tuin is geen statisch iets. Sommige planten zullen gedijen, andere sterven af en een enkeling gaat woekeren. Dat is het moment van ingrijpen zoals er mensen en omstandigheden in je leven verschijnen en verdwijnen omdat je een nieuwe fase van het leven binnen gaat. Je maakt keuzes zodat jouw geestelijke tuin optimaal kan gedijen. 
We kunnen ook fiks teleurgesteld worden in onze verwachtingen. Dat doet pijn in het leven. In het woord verwachtingen zit het woord wachten. Waar wachten we op? Wachten we nog altijd op erkenning, liefde, dat troostende woord of het excuus? Waarom? 
Waarom ben je niet begonnen met jezelf dat te geven en de woorden die je graag had willen horen naar jezelf uit te spreken, in plaats van te wachten op iets wat waarschijnlijk niet gaat gebeuren. Je leven wordt niet beter van rondwentelende gedachten die als aapjes door je hoofd rondspringen. Onderzoek deze gedachten en gevoelens, druk ze niet weg maar laat je leven er niet door beheersen. Het is een kunst en de moeite van het be-oefenen waard, daar kun je ieder moment mee beginnen. Je koppelt je los van wat anderen vinden en van wat zich steeds herhaalt. Je laat de gedachten als vogels vliegen zonder dat ze nesten maken in je hoofd, je maakt je vrij, je mag jezelf zijn, je leert je eigen kracht kennen en je voelt je lichter.  
 
Laat je voor- en achterdeur open,
Laat gedachten komen en gaan,
Nodig ze niet uit op de thee.

Shunryu Suzuki


Als hovenier mag je vertrouwen op de kracht van de natuur. De grootste kracht van de natuur is het zich aanpassen aan de omstandigheden. Regen kust planten, storm breekt af, sneeuw dekt zaden toe en zonlicht laat alle kleuren helder stralen. De elementen kunnen we niet sturen. Zo is het ook in ons leven. Dingen gebeuren, ernstige gebeurtenissen en voortdurende verandering tekenen het leven. Als hovenier kunnen we daartegen vechten, er tegenin gaan maar we kunnen ook met moed en vertrouwen mee bewegen met de gebeurtenissen door ons emotioneel niet uit balans te laten slaan maar ernaar te kijken, even toeschouwer te zijn en aan de slag te gaan met de mogelijkheden die zich aandienen. Zoals Loa Tse zegt: ‘Als je er depressief van wordt, leef je in het verleden, word je angstig dan verwijlt je geest in de toekomst’. Dat is beide niet waar we zijn, we zijn nu, dit moment van rust of handelen bepaalt wat is en zal zijn. Verzet tegen dat wat is vormt de basis van alle lijden in de mens. Het leven is een reis, de tijd een altijd stromende rivier, de eindigheid van het leven nodigt ons uit ieder moment te herkennen als kans voor handelen of contemplatie. Wat we doen in het moment bepaalt wat de volgende ontwikkeling zal zijn. We kunnen onszelf ieder moment ongelukkig of sterk maken en beide kosten dezelfde hoeveelheid energie, kies dus liever voor het krachtige pad. 
 
Als ik een groene tak in mijn hart draag
zal er een zangvogel op neerstrijken.

Chinees gezegde


Omdat je geheel zelf verantwoordelijk bent voor aanleg en onderhoud van je innerlijke tuin kun je het hovenierschap nooit aan een ander over laten. Wij zijn zelf het zaad dat we zaaien door de gedachten die we de wereld in sturen en die onvermijdelijk bij ons terugkeren. We zijn ook zelf het gereedschap dat we schoon en scherp moeten houden in de vorm van ons handelen dat zorgt voor de stoffelijke vorm. We kunnen zelf snoeien aan de takken die het licht blokkeren door te onderzoeken wat ethisch niet juist is, dat te vermijden, los te laten en ons gedrag aan te passen. We verzorgen onze innerlijke tuin met goede voeding zowel het dagelijkse voedsel voor het lichaam als ook de voeding die we kiezen voor de geest. 
 
Uw schatkamer is in uw binnenste
en bevat alles dat u nodig zult hebben.

Hui Hai


We mogen leren van anderen maar moeten onze eigen weg gaan in het vormen van onze zielentuin.
We kunnen dankbaar zijn voor wat op ons pad gekomen is en voor waar we nu staan. 
Immers, als jij je leven bekijkt op dit moment zou je dan werkelijk willen dat het anders was gelopen? Ben je dankbaar voor wat je aan inzichten hebt opgedaan? Dan ben je als hovenier op het juiste pad.
Onze geestelijke tuin blijft aan verandering onderhevig en het blijft een dagelijkse oefening om daarin mee te bewegen en als planten te groeien richting het licht. 
In de stille ruimte van de ziel wordt het meeste werk volbracht.

Marianne van den Dungen
Marianne is kunstenares en illustrator. 
Haar zoektocht naar de oorsprong en achtergronden van problemen in de wereld wordt in evenwicht gebracht door onderzoek naar oosterse en westerse esoterische kennis.

Macrofoto’s ©Anne van den Dungen www.justanne.nl 

*De citaten zonder bronvermelding zijn van anonieme oorsprong.

Dit artikel is eerder gepubliceerd in Bres 316 uit 2019